പറയാതെ ബാക്കി വച്ചത് ..............

                  " നാം പലപ്പോഴും ബലഹീനതകളുടെ അടിമകൾ ആണ് ", അവൾ അന്ന് എന്നോട് അങ്ങനെ സൂചിപ്പിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ അതിന്റെ ആഴം അളക്കുവാൻ മിനകെട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം . പക്ഷെ ഇന്ന് ,ഇപ്പോൾ ഈ ഏകാന്തതയിൽ കഴിഞ്ഞു പോയതിനെ മനസ്സിലേക്ക് വീണ്ടും പകർത്തുമ്പോൾ ആ വാക്കുകളുടെ വ്യാപ്തിയും ശക്തിയും ഞാൻ തിരിച്ചറിയാതെ പോയോ എന്ന് സംശയിക്കുന്നു . ഇന്ന് ഞാൻ അത് തിരുത്തുന്നു "നാം എല്ലായിപ്പോഴും ബലഹീനതകളുടെ അടിമ തന്നെയാണ് "

                                          ഗ്രീഷ്മവും ശിശിരവും വസന്തവും എല്ലാം പുറകിലേക്കു സഞ്ചരിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു ,അന്ന് ആ രണ്ടു കോമകൾക്കുള്ളിൽ അവൾ പറഞ്ഞു നിർത്തിയടത്തു നിന്നും എനിക്ക് തുടങ്ങാൻ .

                                                     ശാലിനി അതായിരുന്നു അവളുടെ പേര് ,അവൾ എനിക്കാരായിരുന്നു , ആരുമല്ലായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എങ്കിലും അവൾ എനിക്കെന്തെല്ലാമോ ആയിരുന്നു .ഒരു സുഹൃത്ത് എന്നതിലുപരി ഇനിയും ഞങ്ങൾക്ക് നിർവചിക്കാനാവാത്ത ആ ബന്ധത്തെ പലരും പ്രണയം എന്ന പേരിട്ടായിരുന്നു വിളിച്ചിരുന്നത് . അത് കേൾക്കുവാൻ ഇഷ്ടമായിരുന്നു എങ്കിൽ കൂടിയും ഞാനതിനെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല . ഒരു സ്ത്രീക്കും പുരുഷനും പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനും ഉൾക്കൊള്ളാനും പ്രണയം എന്ന വാക്കിന്റെ തണൽ ആവശ്യമാണോ എന്നതായിരുന്നു എന്റെ സംശയം .

                                                                ഒരു ഇലക്ഷൻ കാലഘട്ടം , ഇടതുപക്ഷ അനുഭാവിയായ എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരന് വോട്ടു പിടിക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ അവളുടെ ക്ലാസ്സിൽ ആദ്യമായി പോകുന്നത്.എന്റെ കലാലയത്തിൽ പുതുതായി തുടങ്ങിയ ഒരു ബാച്ച് . വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ ഞങ്ങളെക്കാൾ മൂന്നു വർഷം മുതിർന്ന ഒരു ക്ലാസ് . ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ യാതൊരു സമ്മർദങ്ങളും ഇല്ലാത്ത ഒരു കൂട്ടം പെണ്കുഭട്ടികളെ മാത്രം ആണ് ഞാൻ അവിടെ കണ്ടത് . അവരുടെ ഇടയിൽ മുഖം താഴേക്ക്‌ താഴ്ത്തി കണ്ണുകൾ മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി കടന്നു വന്ന ഞങ്ങളെ നോക്കുന്ന ആ പെണ്കു്ട്ടിയെ മാത്രം ഞാൻ എന്തുകൊണ്ട് ശ്രദ്ധിച്ചു എന്ന് ഇന്നും എനിക്ക് മനസിലാകാതെ തുടരുന്നു .

                                               അവിടെ ആയിരുന്നു എല്ലാത്തിനും തുടക്കം . പിന്നീടെന്തുകൊണ്ടോ ഞാൻ ആ ബാച്ചിന്റെനിത്യസന്ദർശകൻ ആയിത്തീർന്നു . ഓരോ ഇടവേളകളിലും അവൾ എന്റെ സാനിദ്ധ്യം ഒരുകാറ്റിന്റെ സ്പർശം പോലെ അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു . ഞാൻ സൂര്യന്റെ കീഴിലെ എന്തിനെകുറിച്ചും അവളോട്‌ വാചാലനാകുമായിരുന്നു . നുണയാണെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമെങ്കിലുംഅവൾ അത് കേൾക്കുമായിരുന്നു കാരണം അതു കേൾക്കുന്നത് അവൾക്കിഷ്ടമായിരുന്നു

                                                     സമാന്തരമായി വരച്ച രണ്ടു നേർരേഖകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നവരാണ് ഞങ്ങൾഎന്നറിയാമായിട്ടു കൂടിയും ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ സൌഹൃതം എങ്ങനെയോ പങ്കുവച്ചിരുന്നു .ഒന്നും പറയാതെ തന്നെ പലതിനെ പറ്റിയും വാചാലമാകാരുണ്ടായിരുന്നു . ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലെമൗനം പോലും ഒരായിരം ആശങ്കകൾ പങ്കു വയ്ക്കുകയായിരുന്നു .

                                                      ആ ഒരു ഹൃദയതാളം കാരണമാകാം അന്ന് അവൾക്കു സുഖമില്ലാതെകിടന്നപ്പോൾ എന്റെ മാനസിക നിയന്ത്രണങ്ങൾക്ക് ആ വാർത്ത ഒരു നോവു പകർന്നത് . ഒരുഅനുജൻ മാത്രമായി അവളെ കാണുവാൻ പോകുമ്പോഴും എൻറെ മനസ്സിൽ ആ വേദനയുടെപിടച്ചിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു .

                                                     ഇന്നലകൾ എന്ന പോലെ ആ രണ്ടു വർഷങ്ങൾ കടന്നു പോയത് എത്രപെട്ടന്നായിരുന്നു വേർപിരിയലിന്റെ നൊമ്പരത്തിന്റെ ആഴം കൂട്ടുവാൻ വേണ്ടി ആയിരുന്നു ആകല്യാണം പോലും എന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ തോന്നുന്നു . അവളുടെ ബാച്ചിലെ ഒരു കുട്ടിയുടെകല്യാണം . എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്കും ക്ഷണം ഉണ്ടായിരുന്നു . അവളുടെ കൂടെ കുറച്ചു നേരംകൂടി ചിലവിടാം എന്നതുകൊണ്ട്‌ മാത്രം ഞാനും ആ കല്യാണത്തിനു പോകാം എന്നു തീരുമാനിച്ചു. "തെറ്റായ ചില തീരുമാനങ്ങൾ നമ്മൾ എത്ര പെട്ടന്നാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്". ആ ഒരു യാത്രഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷെ കൈ മുറിയുന്ന ലാഘവത്തോടെ പിന്നിട്ട വഴികളിൽഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുമായിരുന്നു മനസ്സിന്റെ ഈ നൊമ്പരം .

                                              ആ തിരക്കുള്ള വഴി മുറിച്ചു കടന്നപ്പോൾഅവൾ എന്തിനായിരുന്നു എന്റെ കൈകൾ മുറുക്കി കോർത്തു പിടിച്ചത് ? ആ ഒരു ദിവസംമുഴുവൻ എന്തിനായിരുന്നു അവൾ എന്റെ കൂടെ ചിലവഴിച്ചത് ? തിരികെ പോരുമ്പോൾ ആബസ്സിൽ തിരക്കില്ലായിരുന്നിട്ടു കൂടിയും എന്തിനായിരുന്നു അവൾ എന്നോടു ചേർന്നു നിന്നത്?ഇനി ഒരിക്കലും കാണില്ല എന്നു പറയുന്നതുപോലെ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പിയോ ? ആനേർത്ത കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടി ഇഴകൾ പോലും എന്നോടു എന്തോ പറയുവാൻവെമ്പുകയായിരുന്നില്ലേ ? ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവൾ അന്ന് ഇറങ്ങിപോയപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സും കൂടെ ഇറങ്ങാൻ തുടിച്ചില്ലായിരുന്നോ?

                                          ......... അന്ന് , എനിക്ക് ഞാൻ തന്നെ വിധിച്ച അജ്ഞാത വാസത്തിനു ശേഷം ,നീണ്ട മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഡൽഹിയുടെ തണുത്ത കമ്പളത്തിനുള്ളിൽ അവളെയും കാത്തുഅവളുടെ കമ്പനിയുടെ സന്ദർശക മുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ എന്തായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ .എന്നാൽ മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം എന്നെ കാണുമ്പൊൾ ഉണ്ടാവേണ്ടിയിരുന്ന ഒരുസന്തോഷവും മുഖത്ത് കാണിക്കാതെ അവൾ എന്റെ അടുത്തു വന്നിരുന്നു .നീണ്ട ഇടവേളകളിലെവിശേഷങ്ങൾ ഓരോന്നായി ചോദിച്ചും പറഞ്ഞും ഞങ്ങൾ വിരസ്സമായി ആ നിമിഷങ്ങൾ തള്ളിനീക്കി . ഒടുവില ഞാൻ ഇനി തിരികെ നാട്ടിലേക്കു , ആ പഴയ എന്നിലേക്കു തന്നെ തിരികെപോവുകയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ കൈ വീണ്ടും കോർത്തു പിടിച്ചു അവൾപറഞ്ഞതാണ് ഈ വാക്കുകൾ " നാം പലപ്പോഴും ബലഹീനതകളുടെ അടിമകൾ ആണ്". പക്ഷെ ഈവാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ അന്നാദ്യമായി അവളുടെ മിഴികൾ തുളുമ്പുന്നത്‌ ഞാൻ കണ്ടുഎന്നിരുന്നാലും ആ നീണ്ട വരാന്തയിലൂടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നടന്നകന്നു... ഏകനായി...............................

ഹാപ്പി ഡെയ്സ് -വിപ്ലവാഗ്നി

കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ആയി എഴുതാനുള്ള ഒരു ആശയവും മനസിലിട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ..പക്ഷെ അത് പൂർത്തിയാക്കാൻ ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾ എടുക്കാൻ കാരണം ജോലി തിരക്കുകൾ മാത്രം ആണ് .......................

കഥ തുടരുന്നു ............

ഹാപ്പി ഡെയ്സ് -വിപ്ലവാഗ്നി

അങ്ങനെ ആ കോളേജിലെ ഞങ്ങളുടെ രണ്ടാമത്തെ അദ്ധ്യായന  വർഷം . മറ്റു പല മാനേജ്മെന്റ് കോളേജുകൾ പോലെ അത്ര കഠിനമായ രാഷ്ട്രീയ നിയന്ത്രണം ഒന്നും ഞങ്ങളുടെ കോളേജിൽ ഇല്ലായിരുന്നു .അതുകൊണ്ട് തന്നെ ചുമലയും(വെള്ളയും)നീലയും കാവിയും പച്ചയും നിറങ്ങളുള്ള കൊടിതോരണങ്ങൾ കൊണ്ട് എല്ലാ ഋതു ഭേതങ്ങളിലും ഞങ്ങളുടെ കോളേജ് അലങ്കൃതം ആയിരുന്നു . അതിനാൽ തന്നെ ഏതു കാലാവസ്ഥയിലും ഞങ്ങളുടെ കോളെജിനു ഒരു രാഷ്ട്രീയ ചൂടും ഉണ്ടായിരുന്നു.

                     പല രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകൾക്കും ഞങ്ങളുടെ കോളേജിൽ വ്യക്തമായ സ്വാധീനം ഉണ്ടായിരുന്നു താനും . ആ വർഷം ആണ് ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ ചില പ്രത്യേക താത്പര്യത്തോടു കൂടി ഒരു പുതിയ വിദ്യാർഥി ഞങ്ങളുടെ കോളേജിൽ ചേരുന്നത് . അൽപസ്വല്പമായി ഇടിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു അക്രമ പാർട്ടിയുടെ പ്രതിത്ചായ ഉയർത്തി കൊണ്ടുവരിക എന്നതാണ് ഇവനിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കുന്ന കർത്തവ്യം . ഏതു പ്രതിസന്ധികളെയും നേരിടാനായി ഇരട്ട ചങ്കുല്ല ഒരുത്തൻ . ഒരു ആറടി പൊക്കം ഒത്ത വണ്ണം, ആരും കണ്ടാൽ ഒരടി അകന്നു നിന്നെ സംസാരിക്കു . ഒരു മംഗലശേരി നീലകണ്ഠൻ . ഒന്നിനെയും കൂസാത്ത ഒരു പ്രകൃതം .ഞങ്ങളെ പോലെ തന്നെ പഠിത്തം എന്നതിൽ തീരെ താത്പര്യം ഇല്ല .കോളേജിൽ പാർട്ടിയുടെ സ്വാധീനം ഉയർത്തുക ,ഏതു പ്രശ്നങ്ങളിലും അവന്റെ പാർട്ടിയുടെ സാനിധ്യം ഉറപ്പാക്കുക എന്നീ കലാപരിപാടികൾ ആണ് ഇവന്റെ മുഖ്യ അജണ്ട . ഇവന്റെ വരവോടു കൂടി കോളേജിലെ മറ്റു ഗുണ്ടാ പാർടികൾ ഒക്കെ ഒന്നോതുങ്ങിയ മട്ടാണ് . ഞങ്ങളുടെ പാർട്ടി പിന്നെ അക്രമ പാർട്ടി അല്ലാത്തതിനാലും കയ്യിട്ടു വാരലിലും സ്ത്രീജന പരിപാലനത്തിലും മാത്രം താല്പര്യം ഉള്ള പാർട്ടി ആയതിനാലും ഈ നീലകണ്ടനുമായി ഒരു സമവായത്തിൽ പോകുവാൻ ഞങ്ങൾക്ക് സാധിച്ചു .

                      പതുക്കെ പതുക്കെ ഈ നീലകണ്ഠൻ ഞങ്ങളുടെ തരുണീമണികൾക്ക് ഒക്കെ ഒരു നായകൻ ആയി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു .ഈ കാര്യത്തിൽ കോളേജിന്റെ ആസ്ഥാന വായിനോക്കികൾ ആയ ഞങ്ങൾക്ക് ചില എതിർപ്പുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടിയും നീലകണ്ടന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും അടി വാങ്ങിച്ചു കൂട്ടിയാൽ ഉള്ള ചീത്തപ്പേരുകൾ കൂടുകയല്ലാതെ സിംപതിയുടെ പേരിൽ പോലും ഒരുത്തി കൂടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കില്ല എന്നു പൂർണ ബോധ്യമുള്ളതിനാൽ അവന്റെ ഏകാതിപത്യത്തിനെതിരെ ഒരാൾ പോലും ശബ്ദിച്ചതും ഇല്ല .

                   നീലാണ്ടന്റെ എകാതിപത്യത്തിനു ഒരു പണി കൊടുക്കണം എന്ന് ഒരു അന്തർധാര മറ്റു പാർട്ടിക്കാരുടെ ഇടയിൽ ശക്തമായി ഉടലെടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു . പക്ഷെ നേരിട്ട് നീലാണ്ടനെ എതിർക്കാൻ ഉള്ള ഭയം മൂലം ആരും ഇതിനു മിനക്കെട്ടതും ഇല്ല ...

                     അങ്ങനെ ഇതുപോലെ ഒരു ജൂലെ മാസത്തിലെ ഒരു മഴക്കാലം ,മഴപെയ്തു മാനം തെളിഞ്ഞ നേരം . മഴ തോർന്ന നേരം നോക്കി ഞങ്ങൾ, ഞങ്ങളുടെ ആ ഓർമകളുടെ ഗൃഹാതുരുത്വം എന്നും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കിണറിന്റെ മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ വെടി  വട്ടവുമായി ഒത്തുകൂടി . മഴ നനഞ്ഞിറങ്ങുന്ന തരുണീലതകൾ ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യമേ അല്ല കേട്ടോ ആരും തെറ്റുധരിക്കരുത് .

 ഞാൻ: "മരുന്നിനു പോലും  ഒന്നിനേം കാണുന്നില്ലല്ലോ അളിയാ "

 തരുണ്‍ :" ഇന്നലത്തെ സമരം കാരണം ആണെന്ന് തോന്നുന്നു "

 നൂറ്  : "എന്തായാലും ഈ നനുത്ത കാലാവസ്ഥയിൽ ഇതു ഒരുവക മറ്റെടത്തെ പരിപാടി ആയി പോയി ,ഒരു ഓളം അങ്ങോട്ട്‌ വരുന്നില്ല "

                 പെട്ടന്നാണ് എല്ലാ ഓളക്കേടിനും ഒരു പരിഹാരം എന്ന പോലെ കുറച്ചു തടിമാടന്മാർ ഞങ്ങളുടെ ക്യാമ്പസിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്

 ഡിക്സണ്‍ : "അളിയാ ഇന്നലത്തെ സമരത്തിന്റെ ബാക്കിയാണ് "

 ജെസിൽ :" ഓടണോ? "

 തരുണ്‍: " വേണ്ട നമ്മൾ മൈൻഡ് ചെയ്യണ്ട ഈ ഇടി നമ്മുക്കുള്ളതല്ല "

 ഡിക്സണ്‍ :"ശരിയാ വെറുതെ അവര്ക്ക് പണി കൂട്ടണ്ട "

 ആ തടിമാടന്മാർ ആരോടെന്നില്ലാതെ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു " ആരെടാ ഈ നീലകണ്ഠൻ"

 നൂറ് : " ഹാവു രക്ഷപെട്ടു അനിതയുടെ ആങ്ങളമാരല്ല "

                 ഞങ്ങൾ ഈ നാട്ടുകാരല്ല എന്ന മട്ടിൽ ആ ഭാഗത്തേക്ക്‌ അന്തം വിട്ടു നോക്കിനിന്നു .പേടിച്ചിട്ടൊന്നും അല്ല എന്നിരുന്നാലും എന്താണെന്നറിയില്ല ചെറുപ്പം മുതലേ ഞങ്ങൾക്കു ഇത്തരം ആൾക്കാരെ കാണുന്നതുപോലും ഇഷ്ടമല്ല . ഒരുതരം വെറുപ്പ്............ ത്ഫൂ .

എന്തായാലും അന്വേഷിച്ചു വന്നവരെ അധികം മിനക്കെടുത്താതെ നീലാണ്ടനും അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു 

"ആർക്കാടാ നീലകണ്ടനെ കാണേണ്ടത്? "

          ചങ്കട ചങ്കട ചങ്കട ചങ്കം ചഞ്ചഞ്ചം .......................... ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ പഴയ നസീർ സിനിമകളിലെ മ്യുസിക് അലയടിച്ചു . ശരിക്കും മംഗലശേരി നീലകണ്ടനെ പോലെ ഈ നീലാണ്ടൻ ഘടാഘടിയൻമാരായ ഈ തടിയന്മാരെ അടിച്ചു നിലം പരത്തും , നല്ലൊരു അടി നേരിട്ട് കാണാം എന്ന് ഞങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു .പക്ഷെ എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും കാറ്റിൽ പറത്തിക്കൊണ്ടു കൂട്ടത്തിൽ ഒരുവൻ ചാടി നീലാണ്ടന്റെ നെഞ്ചും കൂടു നോക്കി ഒറ്റ ചവിട്ട് .

 കാദർ :"ഹും ലവൻ കരളിയാ കേട്ടോ ? "

              ചവിട്ടു കൊണ്ട നീലാണ്ടൻ ആ ചെളി വെള്ളത്തിലേക്ക് മലർന്നടിച്ചു വീണു . സത്യം  പറഞ്ഞാൽ പിനീടെനിക്കൊന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല .കാണാനുള്ള മനകട്ടി എനിക്കില്ലായിരുന്നു എന്ന് പറയുന്നതായിരിക്കും സത്യം . ആ തടിയന്മാർ എല്ലാവരും കൂടി നീലാണ്ടന്റെ നെഞ്ചത്ത് ഒരു താജ്മഹൽ പണി തീർത്തു (അതെ അതൊരു താജ്മഹൽ തന്നെ ആയിരുന്നു -നീലാണ്ടന്റെ ജീവിതകാലം മൊത്തം ഓർക്കാൻ പരുവത്തിനൊരു സ്മാരകം).

                രണ്ടു മൂന്നു മിനിട്ടുകൾ കൊണ്ട് ഈ കലാപരിപാടികൾ എല്ലാം അവസാനിച്ചു . അവസാനം നാലുപേർ ചേർന്ന് വഴിയിൽ മഴയുടെ ശിഷ്ടബാക്കിയായ ചെളി വെള്ളത്തിലേക്ക് നീലാണ്ടനെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു . അമൽ നീരദിന്റെ സ്ലോ മോഷനിൽ ചെളിവെള്ളം നാല് ഭാഗത്തേക്കും തെറിച്ചു വീണു . 

              വന്ന ചേട്ടന്മാർ തിരിച്ചു നടന്നു. ആ നിമിഷം ആണ് നീലകണ്ഠൻ എന്നാ കഥാപാത്രത്തിന്റെ തീക്ഷണത ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നത് . ആ മുഹൂർത്തത്തിൽ എനിക്ക് നീലണ്ടാനോട് ആരാധന തുടങ്ങി അന്ന് തുടങ്ങിയ ആരാധന ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ഉടവും സംഭവിക്കാതെ നില നിൽക്കുന്നു .  

                   സംഭവം എന്താണെന്നു  വച്ചാൽ ,ഒരു സിനിമ സ്റ്റൈലിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഞങ്ങൾ നോക്കുമ്പോൾ ഉമ്മറം കുത്തി ചെളിയിൽ വീണ നീലകണ്ടന്റെ കൈകൾ മെല്ലെ അനങ്ങുന്നു . തല പതുക്കെ ഉയർത്തുന്നു ,വായിൽ കയറിയ ചെളിവെള്ളം ശക്തിയായി പുറത്തേക്ക് തുപ്പുന്നു (വീണ്ടും അമൽ നീരദ് സ്ലോ മോഷൻ ) . അടുത്ത് കിടന്ന ഒരു മരത്തിന്റെ കമ്പ് തപ്പിയെടുത്ത് നീലണ്ടാൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു " എടാ പട്ടികളെ "(ഇത് എഴുതിയ ഇപ്പോഴും എന്നിൽ അന്നുണ്ടായ രോമാഞ്ചം അത് പോലെ വീണ്ടും വരുന്നു ). ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ആവേശത്തോടെ ആർത്തു വിളിച്ചു . തല്ലും കഴിഞ്ഞു പോയ ഘടഘടിയന്മാർ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത് കയ്യിലൊരു മരത്തടിയുമായി പതുക്കെ ആ ചെളിയിൽ നിന്നും എഴുനേൽക്കുന്ന നീലകണ്ടനെ ആണ് . മല്ലന്മാരുടെ കണ്ണുകളിലെ കണ്ണുകളിലെ അങ്കലാപ്പ് ഞാനിന്നും ഓർക്കുന്നു .

                    പക്ഷെ ഒരു ആക്ഷൻ പടത്തിന്റെ രീതിയിൽ നിന്ന സംഭവം ഒരു കോമഡി പടത്തിന്റെ മൂഡിൽ എത്തിയത് വളരെ പെട്ടന്ന് ആയിരുന്നു . ആ ചെളിയിൽ കൈ കുത്തി എഴുനേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ച നീലാണ്ടന്റെ കൈ ,  കണ്ടക ശനിയുടെ അപഹാരം മൂലമാണെന്നു  തോന്നുന്നു തെന്നി പോയി . ഒന്നുയർന്നു പൊങ്ങിയ നീലണ്ടാൻ അതിലും വേഗത്തിൽ പിന്നെയും മൂക്കും കുത്തി ആ വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണു . പിന്നെയും എല്ലാം സ്ലോ മോഷനിലേക്ക് മാറി തിരിഞ്ഞു നിന്ന ഗുണ്ടകൾ നീലാണ്ടന്റെ നേരെ ഓടി അടുക്കുന്നതും പിന്നെയും പിന്നെയും ചെളിവെള്ളം  തെറിക്കുന്നതും എല്ലാം .................................

                             (കഥ തുടരും .........)

ഒരു പർദ്ദയും എന്റെ ചില സംശയങ്ങളും

ഞാനൊരു പർദ്ദ വിരോധി ഒന്നുംഅല്ല  വസ്ത്രധാരണം ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു വ്യക്തി എന്ന നിലക്ക് ,ഒരു വസ്ത്രം എന്ന നിലക്ക് ഏതൊരു വസ്ത്രം പോലെ ഞാനും പർദ്ദയെ അംഗീകരിക്കുന്നു .പക്ഷെ ഈ പർദ്ദ ഇസ്ലാമിക വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഗം ആണ് എന്ന് പറയുന്നിടത്ത് എനിക്ക് സംശയം ഉണ്ട് . ഈ പർദ്ദ എന്ന മാന്യ വസ്ത്രം നമ്മുടെ നാട്ടിൽ വന്നിട്ട് കൂടി വന്നാൽ പത്തു വർഷം ആയിക്കാണും .അതുവരെ കേരളത്തിലെ മുസ്ലിം സ്ത്രീകള് മാന്യമായിട്ട് അല്ലായിരുന്നോ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നത് ???????

ഇസ്ലാമിക വിശ്വാസം അനുസരിച്ച് മുഖവും പിന്നെ കൈയും മാത്രമേ സ്ത്രീക്ക് പുറത്ത് കാണിക്കുവാൻ അനുവധിനീയം ആയിട്ടുള്ളൂ .ആ വിശ്വാസത്തെ ഞാനും അംഗീകരിക്കുന്നു .പക്ഷെ ഈ വിശ്വാസം പിന്തുടരാൻ ,ശോകത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും നിറമായ കറുപ്പു തന്നെ വേണമെന്ന് വല്ല നിർബന്ധവും ഉണ്ടോ ???????

പിന്നെ പർദ്ദ  അല്ലങ്കിൽ സ്ത്രീകൾ ശരീരഭാഗങ്ങൾ മുഴുവൻ പൂർണമായി മറച്ചാൽ സ്ത്രീപീടനങ്ങളും ബലത്സങ്ങങ്ങളും കുറയും(പൂർണമായി ഇല്ലാതാകും എന്നല്ല ) എന്നു പറയുന്നതിൽ വല്ല അർഥവും ഉണ്ടോ????????

അങ്ങനെയെങ്കിൽ അറബു രാജ്യങ്ങളിൽ ഈ പറഞ്ഞ പ്രവർത്തികൾ കുറവായിരിക്കണം . പക്ഷെ നിർഭാഗ്യവശാൽ ഈ പറഞ്ഞ രാജ്യങ്ങളിൽ അന്താരാഷ്ട്ര കണക്കുകളെക്കാൾ കൂടുതലാണ് ഇത്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ..അപ്പോൾ പിന്നെ യഥാർത്ഥത്തിൽ മാറേണ്ടത് സ്ത്രീയുടെ വസ്ത്രധാരണമോ അതോ പുരുഷന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകളോ ???????

സ്ത്രീയെ അടിച്ചമർത്തി അവന്റെ കാമപൂരണത്തിനു മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന അറബു വംശത്തിന്റെ പ്രതീകം മാത്രമല്ലെ ഈ കറുത്ത നിറം ???????

അത്തരം ഒരു സംസ്കാരം കേരളത്തിലും വേണം എന്ന ചില വ്യക്തികളുടെ, മതത്തെയും ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെയും  കൂട്ടു പിടിച്ചുള്ള ആഗ്രഹത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലേ ഈ കറുത്ത വസ്ത്രം ??????????

അങ്ങനെ അല്ല എങ്കിൽ ചൂടിനേയും മണൽ കാറ്റിനെയും പ്രതിരോധിക്കാൻ അറബു പുരുഷന്മാർ ഉപയോഗിക്കുന്ന വെളുത്ത വസ്ത്രം "പർദ്ദ വേണം എന്നാലെ സ്ത്രീ സുരക്ഷിത ആകു" എന്ന് പറയുന്ന പുരുഷ സഹോദരന്മാർ എന്തുകൊണ്ട്‌ ധരിക്കുന്നില്ല ???????(അവരക്കറിയാം അത് ഒരു പ്രാകൃത വേഷം ആണെന്ന് )

പിന്നെ മുഖപുസ്തകത്തിൽ പലരും ചോദിക്കുന്നതു കണ്ടു കന്യാസ്ത്രീകൾ ഇത്തരം വേഷമല്ലേ ധരിക്കുന്നത് എന്ന് ,അതെ എന്നാണ് എന്റെ ഉത്തരം,  പക്ഷെ ഒരു വ്യത്യാസം ഉണ്ട് അവർ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിനിതികൾ അല്ല ,അവർ ഒരു സംഘടനയുടെ പ്രതിനിധികൾ മാത്രം ആണ് ,ആ വസ്ത്രം അവരുടെ യൂണിഫോമും ആണ് !!!!!


അത് പോലെ തന്നെ അവരും ഭൌതിക ചിന്തകളും ആഗ്രഹങ്ങളും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരാണ് (ഒന്നുകിൽ മതത്തിനു വേണ്ടി ,അല്ലങ്കിൽ കുടുംബത്തിനു വേണ്ടി അതുമല്ലങ്കിൽ സ്വയമേ )അപ്പോൾ പിന്നെ ഇത്തരം നിർബന്ധിത വസ്ത്ര ശീലങ്ങൾ അസ്വതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും അടിച്ചമർത്തലിന്റെയും പ്രതീകമായിട്ടല്ലേ കണക്കാക്കപെടുക?????

സംശയങ്ങൾ ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട് എന്റെ സമയപരിധി മൂലം തത്കാലം ചുരുക്കുന്നു

ഹാപ്പി ഡെയ്സ് - ലങ്കാദഹനം

                                                                     കോളേജിൽ എത്തിയിട്ട് രണ്ടാമത്തെ അദ്ധ്യായന വർഷം . പഠിക്കാനുള്ള ആരംഭ ശൂരത്വം കൂട്ടുകാർക്ക് ഒക്കെ കുറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു . എനിക്കത് പണ്ടേ ഇല്ലാന്നു നിങ്ങൾക്കൊക്കെ അറിയാവുന്ന കാര്യം ആണല്ലോ . പുതുമുഖങ്ങളെ റാഗ് ചെയ്തും അല്പസ്വല്പം രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനവും ,ഡിപ്പാർട്ട്മെൻറ് തിരിച്ച് ആഴ്ച തോറും നടത്തി വരുന്ന ഗുസ്തി മൽത്സരങ്ങളും , സ്ത്രീജന പരിപാലനവും ഇങ്ങനെ ഒട്ടുമിക്ക കലാലയങ്ങളിലും കാണപ്പെടുന്ന ഇത്തരം പൊതുപ്രവർത്തന മേഘലകൾ എല്ലാം ഞങ്ങൾ കയ്യടക്കി വാഴുന്ന കാലഘട്ടം
                                                                     അങ്ങനെ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു കാര്യപരിപാടിയും ഇല്ലാതെ കോളേജിലെ കിണറിന്റെ മുകളിൽ വട്ടമേശ സമ്മേളനം നടത്തുന്ന സമയം ഞങ്ങൾ എല്ലാം അച്ചായൻ എന്നു വിളിക്കുന്ന തരുണ്‍ ഓടി വന്നു പറഞ്ഞു

" അളിയാ ഇലക്ഷൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു ഇന്ന് നോട്ടീസ് ഇടും"
ജെസിൽ: " ആഹഹ തൃപ്തി ആയി അളിയാ തൃപ്തിയായി . കുറച്ചു ദിവസമായി അടി ഒന്നും കിട്ടാതെ ഇരിക്കുവാരുന്നു . ഇനി എങ്ങും തേടി പോകണ്ടല്ലോ അടി നമ്മളെ തേടി ഇങ്ങോട്ട് വന്നോളും" .
ഡിക്സണ്‍ :" ഒന്ന് പോടാ പുല്ലേ ഇതുവരെ നമ്മൾ കോളേജ് യുണിയൻ അവന്മാർക്ക് വിട്ടു കൊടിത്തിട്ടില്ല ഇനി കൊടുക്കുകയും ഇല്ല ."
ഞാൻ :"എന്നാ പിന്നെ അങ്ങനെ തന്നെ ഇറങ്ങുകയല്ലേ ?"
അഖിൽ : " ഒന്നടങ്ങടെയ് നോട്ടീസ് ഒന്ന് വന്നോട്ടെ ................

                                                            അങ്ങനെ ആ സുദിനം വന്നെത്തി ഇലക്ഷൻ . വോട്ടെടുപ്പും റിസല്ട്ടും ഒരു ദിവസം തന്നെ പതിവ് പോലെ ഞങ്ങൾ തന്നെ ജയിച്ചു (ശരിക്കും). പക്ഷെ ഇത്തവണ നില അല്പം പരുങ്ങലിൽ ആണ് . ഒരു സീറ്റിന്റെ ഭൂരിപക്ഷം ,എന്നാലും ഭൂരിപക്ഷം ഭൂരിപക്ഷം തന്നെ . പി സി ജോര്ജിനെ പോലെ ഗ്രാമീണൻമാർ ആരും ഞങ്ങളുടെ മുന്നണിയിൽ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഒരു വർഷം തികക്കാൻ പറ്റും എന്ന് നല്ല ഉറപ്പായിരുന്നു .
                                                               കോളേജു യുണിയനിൽ ആർട്സ് ക്ലബ് പിടിച്ചെടുക്കുക എന്നത് ഒരു വലിയ അഭിമാന പ്രശ്നം ആണ് . അതുപോലെ തന്നെ തലവേദന പിടിച്ച ഒരു പരിപാടിയും . യുണിയൻ ഉത്ഘാടനത്തിനു സിനിമ താരത്തിനെ കൊണ്ട് വരണം . കലാപരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിക്കണം അങ്ങനെ പലതും . കഷ്ടകാലത്തിന് ഇത്തവണ ആർട്സ് ക്ലബ് സെക്രട്ടറി ഞങ്ങളുടെ അച്ചായൻ ആണ് . അപ്പൊ പിന്നെ സംഘാടനം എന്ന തലവേദന ഞങ്ങളുടെ കൂടെ തലവേദന ആയില്ലങ്കിൽ അല്ലെ അത്ഭുതം ഉള്ളു
കോപ്പ് മനുഷ്യനു ഒന്ന് മനസമാധാനം ആയി കൂവാൻ പോലും പറ്റില്ല . അച്ചായൻ എങ്ങണം കണ്ടാൽ ഇടിയുടെ പൊടിപൂരം ആയിരിക്കും .
                                                                അങ്ങനെ ആർട്സ് ഡേ യുടെ തീയതി തീരുമാനിച്ചു ഉത്ഘാടകനെയും ഒപ്പിച്ചു പക്ഷെ കലാപരിപാടികൾ ഒന്നും അങ്ങോട്ട്‌ കൊഴുക്കുന്നില്ല എന്നാ പിന്നെ കൊഴുപ്പ് കൂട്ടാൻ എന്തു ചെയ്യാം എന്ന് ഞങ്ങൾ ഒരു കാര്യാലോചന തന്നെ നടത്തി.

നിഷാദ്:"ഒരു നാടകം ചെയ്താലോ?(ഇവന് പണ്ടേ കലയുടെ അസുഖം ഉള്ളതാ)"
ഞാൻ :"ശരിയാ അളിയാ നമുക്കൊരു നാടകം തട്ടികൂട്ടാം......."
തരുണ്‍ : "അങ്ങനെ തട്ടികൂട്ടിയിട്ടൊന്നും ഒരു കാര്യവും ഇല്ല .ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ കാര്യമായിട്ട് തന്നെ ചെയ്യണം "
അഖിൽ:"എന്നാ പിന്നെ നാടകം വേഗം ശരിയാക്ക് ക്ലാസ് കട്ട് ചെയ്തിട്ട് കുറച്ചു ദിവസം ആയി".
ഞാൻ :" എന്നാ പിന്നെ നമുക്ക് ലങ്കാദഹനം കളിച്ചാലോ?എന്റെ കയ്യിൽ ഒരു നല്ല സംവിധായകൻ ഉണ്ട് ,മുറ്റു സാധനം ആണ് "
നിഷാദ്: " അതു പറ്റില്ല നാടകം ഞാൻ സംവിധാനം ചെയ്യും"
ജെസിൽ:" അതാ നല്ലത് അപ്പൊ പിന്നെ നീ അഭിനയിക്കില്ലല്ലോ"
നിഷാദ്:"എന്നാ പിന്നെ നിന്റെ ആളെ വച്ച് സംവിധാനം ചെയ്തോ ,പക്ഷെ നായകൻ ഞാൻ ആയിരിക്കും "
ഞാൻ:' "ഇപ്പൊ എല്ലാം ശരിയായി , ഈ കഥയിൽ രാമൻ അല്ല നായകൻ ഹനുമാൻ ആണ് നിനക്ക് ചേരും "
നൂറു:'എന്നാ വാ റിഹേഴ്സൽ തുടങ്ങാം "

                                                                          അങ്ങനെ നല്ല ഒരു സംവിധായകന്റെ കീഴിൽ ഞങ്ങൾ നാടക കളരി തുടങ്ങി നാടക സംവിധായകനിൽ നല്ല സ്വാധീനം ഉള്ളതുകൊണ്ട് ശ്രീ രാമന്റെ വേഷം എനിക്ക് തന്നെ കിട്ടി (പോരാത്തതിന് കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും ഗ്ലാമറും എനിക്കാണല്ലോ).

                                                     കാത്തിരുന്നു കാത്തിരുന്നു ആ സുദിനം വന്നെത്തി . ഇന്നാണ് ഞങ്ങളുടെ നാടകം തട്ടിൽ കയറുന്നത് , അങ്ങനെ നാടകം പൊടിപൊടിക്കുന്നു .ഞങ്ങളുടെ എതിർ പാർട്ടിക്കാർ നന്നായി തന്നെ കൂവുന്നും ഉണ്ട് . ഇതൊന്നും ഞങ്ങളെ തീരെ ബാധിക്കാത്ത വിധം വളരെ മനോഹരം ആയി തന്നെ നാടകം മുന്നോട്ടു പോകുന്നു

                                                     അങ്ങനെ ഹനുമാൻ സീതയെ തേടി ലങ്കക്ക് പോകുന്നു .ആ ഒരു സീൻ ആണ് ഞങ്ങളുടെ നാടകത്തിന്റെ മുഖ്യ ആകർഷണം . വടം അരയിൽ ഉറപ്പിച്ച് കപ്പി ഉപയോഗിച്ച് ഹനുമാനെ വായുവിലൂടെ കെട്ടിവലിച്ച് ലങ്കയിലേക്ക് ചാടിച്ചു . നല്ല കയ്യടിയുടെ അകമ്പടിയോടെ തന്നെ ഞങ്ങൾ ഈ സീൻ അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു . ലങ്കാദഹനം കഴിഞ്ഞു ഹനുമാൻ തിരിച്ച് ശ്രീ രാമചന്ദ്രനെ സീതാദേവിയുടെ വിവരങ്ങൾ അറിയിക്കുന്നതോടെ ഈ നാടകം ശുഭമായി അവസാനിക്കും . അങ്ങനെ ലങ്കാദഹനം കഴിഞ്ഞു ഹനുമാൻ തിരിച്ചു ചാടുന്നു .നമ്മുടെ നൂറു (നൂറുൽ അമീൻ കോയ തങ്ങൾ )വടം മുറുക്കി പിടിച്ചു വലിക്കുന്നു . ഈ സമയത്താണ് കഥയുടെ യഥാർത്ഥ ക്ലൈമാക്സ്സ് നടക്കുന്നത് .വടം പിടിച്ചിരുന്ന നൂറിന്റെ മുണ്ടും പറിച്ചു കൊണ്ട് എതിർപാർട്ടിക്കാർ ഒറ്റ ഊറ്റം .ഭാഗ്യം അന്നവൻ നിക്കർ ഇട്ടിരുന്നു .പക്ഷെ മുണ്ട് തിരിച്ചു പിടിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയിൽ പാവം നൂറ് വടത്തിന്റെ കാര്യം മറന്നുപോയി .പഴുത്ത മാങ്ങ ഞെട്ടറ്റു താഴെ വീഴുന്നപോലെ വായുവിൽ നിന്ന ഹനുമാൻ പടച്ചോനെ......................എന്നും വിളിച്ചോണ്ട് ദാ കിടക്കുന്നു ധരണിയിൽ .
                                                                                      നാടകം പൊളിഞ്ഞു .||||| ആളുകളുടെ ഇടയില നിന്നും നല്ല കൂവൽ .പക്ഷെ കഷ്ടപെട്ടു തട്ടികൂട്ടിയ നാടകം അങ്ങനെ കൈ വിട്ടു കളയാൻ പാടില്ലല്ലോ ."ഡയലോഗ് പറയടാ തെണ്ടീ" എന്നും പറഞ്ഞു വീണു കിടക്കുന്ന ഹനുമാന്റെ നേരെ എന്നെ തള്ളി വിട്ടിട്ട് തരുണ്‍ വളരെ ദയനീയം ആയി എന്നെ ഒന്നു നോക്കി.ഞാൻ വീണു കിടക്കുന്ന ,അല്ല ശ്രീരാമനെ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിച്ചു കിടക്കുന്ന ഹനുമാനെ പിടിച്ചു എഴുന്നേല്പിച്ച് ചോദിച്ചു
 " ഭക്ത വത്സലാ ,ഹനുമാനെ നീ എന്റെ പ്രിയ പത്നിയാം സീതയെ കണ്ടുവോ?"
ഹനുമാൻ : " ഞാനൊരു പൂ(ബീപ്)യെയും കണ്ടില്ല ,ആദ്യം ഞാൻ കയറു വലിച്ച പൊ(ബീപ്)മോനെ ഒന്ന് കാണട്ടെ .ഇവിടെ മനുഷ്യൻ കു(ബീപ്)കുത്തി വീണു കിടക്കുമ്പോഴാ അവന്റെ അമ്മേടെ സീത "

                                                   !!!!!ശുഭം !!!!!!
                                                                                  കഥ തുടരും.....................
കടപ്പാട്:
ബീപ്-പീ സീ ജോർജ്

നോട്ട് : ഇത് ഞാൻ എഴുതിയ ഒരു കഥയല്ല . പണ്ടെങ്ങോ കേട്ടുമറന്ന ഈ കഥ ഞാൻ എന്റെ കോളേജ് ജീവിതമായി കൂട്ടികലർത്തി ഇവിടെ ചേർക്കുകയാണ് . ഈ കഥ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ മുൻപ് വായിച്ചിട്ടുള്ളവർ സദയം ക്ഷമിക്കുക . അല്ലാത്തവർ .....................................

ഹാപ്പി ഡെയ്സ് - കഥ ആരംഭിക്കുന്നു

ചില കാര്‍ന്നോമ്മാരുടെ മക്കളെ എല്ലാം എന്‍ജിനീയര്‍ ആക്കാം എന്ന അതിബുദ്ധി മൂലം കഷ്ടപ്പാട് അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന ശതഗുണം മക്കളുടെ കൂട്ടത്തില്‍പെട്ട ഒരാളാണ് ഞാനും . എന്നില്‍ ഔഷധ ഗുണമില്ലേ എന്ന് നമ്മുടെ കാട്ടിലെ കരിംകുരങ്ങ് നിലവിളിച്ചതുപോലെ ഒരുപാട് തവണ വീട്ടിലെ ഹാളില്‍ കിടന്നു ഞാന്‍ അലറിവിളിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നില്‍ ഒരു എന്‍ജിനിയര്‍ ഇല്ല എന്ന് . പക്ഷെ എന്ത് ഫലം - നഹി ഗുണ . ലങ്കയിലേക്ക് സീതയെ അന്വേഷിച്ചു പോകാന്‍ ഹനുമാനെ ആരാണ്ടൊക്കെ കൂടി ഉപദേശിച്ചത് പോലെ , ചേട്ടനും ചേച്ചിയും എന്തിനു എട്ടാം ക്ലാസ് പാസ്സാവാത്ത അനിയന്‍ പോലും എന്നെ ഉപദേശിച്ചു . നീ എന്‍ജിനിയര്‍ ആകാന്‍ ജനിച്ചവന്‍ ആണ് ,നീ എന്‍ജിനീയര്‍ ആയില്ലങ്കില്‍ പിന്നെ ആരും എന്‍ജിനിയര്‍ ആയിട്ട് ഒരു കാര്യവും ഇല്ല
എന്നൊക്കെ കേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അല്പം സുഖിച്ചോ എന്നൊരു സംശയം ഇപ്പോള്‍ ഇല്ലാതില്ല .
ഇത് തന്നെയാ പാവം ഹനുമാനും പറ്റിയത് . കൂടെ നിന്നവര്‍ പറഞ്ഞു പൊക്കി
 പാവത്തിനെ കടലു ചാടിച്ചു അവസാനം എന്തായി മൂടിനും വാലിനും പിന്നെ പറയാന്‍ കൊളളാത്തിടത്തും ഒക്കെ തീയും പിടിപ്പിച്ച് തിരിച്ചു ചാടേണ്ടി വന്നു. എന്നാലെന്താ സീതയെ മോചിപ്പിചില്ലേ എന്നൊക്കെ നിങ്ങളു ചോദിക്കും പക്ഷെ ഹനുമാന്റെ വിഷമം ഹനുമാനറിയാം.
                             
                    അങ്ങനെ കുടുംബക്കാരുടെ പ്രേരണയാല്‍ ഞാന്‍ എന്‍ജിനീയര്‍ ആകാന്‍ സമ്മതിച്ചു . അങ്ങനെ പന്ത്രണ്ടാം തരത്തില്‍ ചേരുന്നതിനു ഒപ്പം തന്നെ ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത നഗരത്തിലെ വളരെ പ്രശസ്തമായ ഒരു പരിശീലന പ്രവേശന കളരിയില്‍ (entrance coching center) എനിക്കും അഡ്മിഷന്‍ ഒപ്പിച്ചെടുത്തു .
 ചേരാന്‍ ചെന്ന ദിവസം തന്നെ ഞാന്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു " ദാസാ നമുക്കീ ബുദ്ധി എന്താ നേരത്തെ തോന്നഞ്ഞത്?"

കൂടെ വന്ന ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു മതിയടാ വെള്ളം ഇറക്കിയത്. 

ഞാന്‍ പിന്നെയും മനസ്സില്‍ ദൈവത്തിനോട് ചോദിച്ചു "ദൈവമേ നീ ലോകത്തില്‍ കാണാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളെ സൃഷ്ടിച്ചത് എന്ജിനീയര്മാരക്കാനാണോ?"

 പിന്നെ ഞാന്‍ ചേട്ടനെ നോക്കി പതുക്കെ പാടി "കണ്ഫ്യുഷന്‍ തീര്‍ക്കണമേ എന്റെ കണ്ഫ്യുഷന്‍ തീര്‍ക്കണമേ "

ചേട്ടന്‍ ആ പാട്ടിനു മറുപടി പറഞ്ഞത് എന്നെ സ്വല്പം കൊള്ളിച്ച് ആണോ എന്നൊരു സംശയം " നിനക്ക് എന്തിനു അഡ്മിഷന്‍ തന്നു എന്ന് അവര്‍ക്ക് ഇന്ന് മുതല്‍ കണ്ഫ്യുഷന്‍ തുടങ്ങും "

                                    അങ്ങനെ ക്ലാസ് തുടങ്ങി മഹാ ബോറ് എന്ന് പ്രത്യേകം എടുത്തു പറയേണ്ട കാര്യം ഇല്ലല്ലോ . സാറന്മാര് ഏതു ഭാഷയിലാണ് ക്ലാസ് എടുക്കുന്നത് എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി വരുമ്പോഴേക്കും അവര്‍ രണ്ടു ചാപ്റ്റര്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും . ചന്ദ്രനിലേക്ക് വിട്ട റോക്കെറ്റ്‌ അപ്പുറത്തെ ചന്ദ്രികയുടെ കുളിമുറിയില്‍ പോയി വീണ ISRO- ക്കാരന്റെഅവസ്ഥ ആയി എനിക്ക് . പിന്നെ ആകെ ഉള്ള ആശ്വാസം നല്ല കളക്ഷനും നല്ല സെലക്ഷനും പക്ഷെ ആ പ്രതീക്ഷയും 3ഞ്ചി.
 ഒറ്റ പെണ്പിള്ളേര്‍ക്കുംextracaricularactivitiesഇല്‍ തീരെ താത്പര്യം ഇല്ല . ഇപ്പൊ പഠിച്ചു എന്‍ജിനീയര്‍ ആകും എന്നിട്ട് നാളെ അമേരിക്കയുടെ സാമ്പത്തിക മേഖല
പരിപോഷിപ്പിക്കാന്‍ പോകും എന്നാണ് എല്ലാ അവളുമാരുടെയും മുഖഭാവം .
                                       അവളുമാരുടെ ഇടയില്‍ രക്ഷ ഇല്ല എന്ന് കണ്ടതുകൊണ്ടാണോ എന്തോ ഞാന്‍ അവന്മാരെയും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി അവിടെയും
ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷ നല്‍കുന്ന ഒരു മുഖവും കണ്ടില്ല . എല്ലാവരും സായിപ്പിന്റെ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം പരിഹരിക്കാന്‍ ഇരിക്കുന്നവര്‍
വേണ്ടിയിരുന്നില്ല ,ചേരേണ്ടിയിരുന്നില്ല അപ്പന്റെ കാശ് ഗുദാ ഹവാ . അങ്ങേര്‍ക്ക് ഒരു ഗുണം ഉണ്ടാകാനും പോകുന്നില്ല
എനിക്കാണെങ്കില്‍ ഒരു ടൈം പാസ്സും ഇല്ല . അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് കൂട്ടത്തില്‍ വ്യത്യസ്ഥമായി പുസ്തകത്തില്‍ നോക്കുന്നതിനു ഇടക്ക്
ഒളികണ്ണിട്ട് പെണ്‍കുട്ടികളുടെ സെക്ഷനിലേക്ക് നോക്കുന്ന രണ്ടു പേരെ ഞാന്‍ കാണുന്നത്, ഞാന്‍ കണ്ടു എന്ന് അവരും
കണ്ടു  . പണ്ടത്തെ കാര്ന്നോന്മാര് പറയുന്നതുപോലെ രക്തം രക്തത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം . Boyz Alwayz Boyzzzzzz.

               ഒന്നാമന്‍ ജെസില്‍ രണ്ടാമന്‍ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും നൂറ് എന്നു വിളിക്കുന്ന നൂറുല്‍ അമീന്‍ കോയ തങ്ങള്‍. ഇതിലെല്ലാം രസം എന്താണെന്നു വച്ചാല്‍ ഈ രണ്ടെണ്ണവും തുടര്‍ന്നങ്ങോട്ട് കോളേജിലും എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ് . ഈ ഒരു കൂട്ടുകെട്ട് എനിക്കു നേടിത്തന്ന ആശ്വാസം നിങ്ങളില്‍ പലര്‍ക്കും ഊഹിക്കാന്‍ കഴിയും എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു .
         ഇനി വീണ്ടും ക്ലാസിലേക്ക് - അധ്യാപകര്‍ തലേ ദിവസം പഠിപ്പിച്ചത് ചോദിച്ചു കൊണ്ടാരിക്കും ഒരു ദിവസത്തെ ക്ലാസ് തുടങ്ങുന്നത് എല്ലാം ഒറ്റ വാക്കില്‍ ഒതുങ്ങുന്ന ഉത്തരം ആണ് എന്നതാണ് ആശ്വാസം. അഥവാ ചോദ്യം കേട്ട് ഉത്തരം അറിയില്ലങ്കില്‍ നമുക്ക് ഓപ്ഷന്‍സ് ചോദിക്കാം എന്നതാണ് ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരെയും സംബന്ധിച്ച് മറ്റൊരു വലിയ ആശ്വാസം . ഓപ്ഷന്‍ കിട്ടിയാലും ഉത്തരം പറയാന്‍ കഴിയില്ല എന്നറിയാമെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളോട് ചോദിക്കുന്ന ഏതു ചോദ്യത്തിനും ഓപ്ഷന്‍സ് ചോദിക്കുകയും ചെയ്യും . കറക്കികുത്തി എങ്കിലും ശരിയാക്കാം എന്ന ശുഭാപ്തി വിശ്വാസം ആണ് അതിനു പിന്നില്‍ . ഒരു കണക്കിന് നോക്കിയാല്‍ ഈ ഓപ്ഷന്‍ സൗകര്യം ഞങ്ങളെ മാത്രം
ഉദ്ധേശിച്ച് ഉള്ളത് ആയിരുന്നു . ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ഉത്തരം പറയുന്നവര്‍ക്ക് എന്ത് ഓപ്ഷന്‍ .

        ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് സാറന്മാരെ പറ്റി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ക്കുന്നത് . ഞങ്ങളെ ഫിസിക്സ് പഠിപ്പിക്കുന്ന കോശി സര്‍  അദ്ദേഹം ആണ് ഈ സ്ഥാപനത്തിന്റെ സ്ഥാപകനും പ്രധാന അധ്യാപഹയനും . ഒരു പ്രതിഭയുടെ ഒന്നോ രണ്ടോ നട്ട് ലൂസായാല്‍ എങ്ങനെ ഇരിക്കും അതാണ് ഞങ്ങളുടെ കോശി സര്‍ . ഇദേഹത്തെ പോലെ വേറെ ഒരാളെ പിന്നെ കണ്ടത് ഞങ്ങളുടെ
കോളേജില്‍ ഓര്‍ഗാനിക് കെമിസ്ട്രി പഠിപ്പിച്ച ജോയി സര്‍ ആണ് . ഇവരുടെ രണ്ടുപേരുടെയും കുഴപ്പം എന്താണെന്നു വച്ചാല്‍
പഠിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം ഒഴികെ വേറെ ഒരു കാര്യം പോലും ഓര്‍മയില്‍ നിക്കില്ല എന്നതാണ് കോശി സര്‍ കുറച്ചു വ്യത്യസ്തന്‍ ആണ്
ഓരോ കുട്ടിയുടെയും രക്ഷകര്‍ത്താവിന്റെ തൊഴിലും പുള്ളിക്കാരന് കൃത്യം ആയിട്ട് അറിയാം അവിടെ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളെ
സാറ് അവരുടെ പേര് വിളിച്ച് അഭിസംബോധന ചെയ്ത് ഞാന്‍ ഇതുവരെ കേട്ടിട്ടില്ല " ഡാ ഡോക്ടറുടെ മോനെ" അല്ലങ്കില്‍ "വക്കീലിന്റെ മോനെ " എന്നൊക്കെ വിളിച്ചാണ് സര്‍ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നത് . ഫീസു കൊടുക്കുന്ന തന്തമാരുടെ കീശയുടെ വലുപ്പം മാത്രമേ
സാറിന്റെ ഓര്‍മയില്‍ ഉള്ളു എന്നുചില അസൂയക്കാര്‍ പറയാറുണ്ട്.

                  അങ്ങനെ പ്രൌഡ ഗംഭീരമായി ക്ലാസ്സുകള്‍ മുന്നോട്ടു പോകുന്നു . ഒരു ശനിയാഴ്ച കോശി സാറിന്റെ ക്ലാസ് ഞങ്ങള്‍ പതിവുപോലെ ഇതിലൊന്നും തീരെ താത്പര്യം ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ അല്ലങ്കില്‍ നമ്മള്‍ ഇത് എത്ര കണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ടോ structure of classmates എന്ന പ്രബന്ധത്തെ കുറിച്ച് വളരെ കാര്യമായി ചര്‍ച്ച നടത്തുന്നു. സാറിന്റെ കുറുക്കന്‍ കണ്ണ് സ്വല്പം ഉറക്കെ അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്തിയ നൂറിന്റെ നേരെ എത്തിയത് ഞങ്ങള്‍ മാത്രം അറിഞ്ഞില്ല . കഷ്ടകാലത്തിന് സാര്‍ അവന്റെ അച്ഛന്റെ ജോലി മറന്നു പോയി . കൃത്യമായിട്ട് ആളെ മനസിലാത്തത് കൊണ്ടാണോ എന്തോ നൂറിനെ നോക്കി ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിയുടെ സ്റ്റൈലില്‍ സാറ് ചോദിച്ചു " Who who who who is your father?"
പാവം നൂറു ഊര്ജതന്ത്രത്തിലെ ഏതോ വലിയ ചോദ്യം ചോദിച്ചതാണെന്ന് വിചാരിച്ച് ഇപ്പൊ ഉത്തരം പറഞ്ഞേക്കാം എന്ന ഭാവത്തില്‍ സാറിനോട് പറഞ്ഞു
"Sir Options Please"

എന്തായാലും കോശി സാര്‍ ഇത് വരെ പിന്നെ ഒരു കുട്ടിയുടെയും അച്ഛന്റെയും തൊഴില്‍ മറന്നിട്ടില്ല പോരാത്തതിന് ഓപ്ഷന്‍ കൊടുക്കുക എന്ന പരിപാടി അന്ന് കൊണ്ട് നിര്‍ത്തുകയും ചെയ്തു

(തുടരും..................... )

ആത്മഹര്‍ഷത്തോടെ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ചാക്കോച്ചന്‍

ഡല്‍ഹി ബലാത്സംഗത്തിന്റെ അലകള്‍ അടങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പുതന്നെ വീണ്ടും ഒരു ബലാത്സംഗ വാര്‍ത്തകൂടി . ഇത്തവണ കൂടുതല്‍ മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് ഇര വെറും ഏഴു വയസ്സ് മാത്രമുള്ള ഒരു കുട്ടിയാണ് . വടക്കന്‍ ഡല്‍ഹിയിലെ മംഗല്‍പൂരി മുനിസിപ്പല്‍ സ്കൂളില്‍ ആണ് സംഭവം നടന്നത് .
                                               നല്ല രോമാഞ്ചം കൊള്ളിക്കുന്ന വാര്‍ത്ത അല്ലെ ?
കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ഓരോ രോമകൂപവും എഴുനേറ്റു നിന്ന് പ്രതിഷേധിക്കാന്‍ തുടിക്കുന്നു . നാലു ബസ്സ്‌ തകര്‍ത്തോ പോലീസ് ബാരിക്കേഡ് ചാടിക്കടന്നോ എന്റെ പ്രധിഷേധം അറിയിക്കാന്‍ മനസ് കിടന്നു വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്നു . ജനജീവിതം സ്തംബിപ്പിക്കണം , പ്രതിഷേധത്തിന്റെ മാറ്റൊലി അങ്ങ് പാര്‍ലമെന്റ് മന്ദിരം വരെ എത്തണം . നാലു ആളുകള്‍ കൂടുന്നു ,പോലീസ് ലാത്തിച്ചാര്ജ് , അടി, കണ്ണീര്‍ വാതകം (അതാകുമ്പോള്‍ മുതലകണ്ണീര്‍ ഒഴുക്കാന്‍ സഹായിക്കും),ജലപീരങ്കി (സോപ്പും തോര്‍ത്തും കരുതുകയാണെങ്കില്‍ ഒന്ന് കുളിച്ചു കയറുകയും ചെയ്യാം). ഓരോ പ്രതിഷേധങ്ങളും ഇവിടെ വെറും ആഘോഷങ്ങള്‍ ആയി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് . അല്ലാതെ എന്ത് ഗുണമാണ് ഈ പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഇവിടെ ഉണ്ടായത് മൂന്ന് മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് നടന്ന പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ക്ക് സര്‍ക്കാര്‍ കൃത്യമായ നടപടി എടുത്തതു കൊണ്ടാണല്ലോ പിന്നെയും ഇത്തരം മൃഗവാഴ്ച്ചകള്‍ (മൃഗവാഴ്ച എന്നും പറയാന്‍ പാടില്ല മൃഗങ്ങള്‍ പീഡനത്തിനു കേസ് കൊടുക്കും)ഇവിടെ വീണ്ടും വീണ്ടും മനസാക്ഷിയെ വേദനിപ്പിച്ച് നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് .
                                    പാപബോധം അല്ല മനുഷ്യനെ കുറ്റകൃത്യങ്ങളില്‍ നിന്നും അകറ്റി നിര്‍ത്തുന്നത് .കിട്ടാന്‍ പോകുന്ന ശിക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം ആണ് .നമ്മുടെ ഇന്ത്യ മഹാരാജ്യത്ത് ഇപ്പോള്‍ പൊതുവെ ജനങ്ങള്‍ക്ക് നീതി നിയമ വ്യവസ്ഥകളോട് പഴയ രീതിയിലുള്ള ഒരു പേടിയോ ബഹുമാനമോ ഇല്ല എന്നത് വസ്ത്രം ഉടുക്കാത്ത സത്യമാണ് .അത് തന്നെ ആണ് കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ കൂടാനുള്ള കാരണവും .                 മാറ്റങ്ങള്‍ കാലോചിതങ്ങള്‍ ആണ് പക്ഷെ എന്ത് കൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ നിയമ വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ കാലോചിതമായ പരിഷ്കരങ്ങളും മാറ്റവും ഉണ്ടാകാത്തത്‌  നമ്മുടെ ശിക്ഷകള്‍ കഠിനം ആക്കണം ,നീതി നടപ്പാക്കുന്നത് പെട്ടന്ന് തന്നെ ആകണം ,നീതി വൈകിക്കുന്നത് നീതി നിഷേധിക്കുന്നതിന് തുല്യം ആണ് 

                       ഇത്തരത്തില്‍ നിയമ ഭേദഗതി വരുത്തുവാന്‍ ഉതകുന്ന രീതിയിലുള്ള  പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ ആണ്  ഇനി നമ്മള്‍ നടത്തേണ്ടത് അല്ലാതെ വെറും പ്രഹസനങ്ങള്‍ ആയിത്തീരാന്‍ ഇടയുള്ള വേലിചാട്ടവും പൊതുമുതല്‍ നശീകരണവും അല്ല . ചുമ്മാതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ കുളിക്കാം എന്നല്ലാതെ ഇത്തരം പ്രതിഷേധം കൊണ്ട് യാതൊരു ഗുണവും ഇല്ല .  

                                    "  അങ്ങനെ ഈ സംഭവം കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്കുണ്ടായ ചോരത്തിളപ്പിനും  പ്രതിഷേധത്തിനും ഒരു പരിധി വരെ ആശ്വാസം കിട്ടി ,എന്റെ പ്രതിഷേധം അറിയിക്കാന്‍ ഒരു ബ്ലോഗ്‌ അങ്ങ് പോസ്റിയില്ലേ . എല്ലാം ആയി . ഇനി നാളെ മുതല്‍ നമ്മുടെ നിയമ സംഹിത തിരുത്തിയെഴുതാന്‍ അവര്‍ തുടങ്ങിക്കൊള്ളും "

                       അങ്ങനെ ഇന്ത്യാ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിര്‍ണായക തീരുമാനത്തിനു  കാരണക്കാരന്‍ എന്ന ആത്മഹര്‍ഷത്തോടെ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ചാക്കോച്ചന്‍ . 

ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മക്ക്

        ഒന്ന് രണ്ടു കൂട്ടുകാരുടെ പ്രണയാനുഭവങ്ങള്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്ത്  എഴുതുന്നത്, അല്പം ആത്മകഥാംശവും ഉണ്ടെന്നു കൂട്ടിക്കോ ................................

കൗമാരത്തിന്റെ ചിറകിലേറി പാറിപ്പറന്നു നടന്ന ഒരു കാലഘട്ടം . പഠിച്ച സ്കൂളില്‍ തന്നെ + വണ്ണിനു ചേരുക എന്ന മുന്‍‌തൂക്കം മുതലെടുത്ത്‌ ക്ലാസ്സില്‍ വിലസ്സി അല്‍പ്പം ചീത്തപ്പേര് എടുത്തു തുടങ്ങിയതെ ഉള്ളു. എന്നിരുന്നാലും പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ഇടയില്‍ മാന്യത നിലനിര്‍ത്താന്‍ ഞാന്‍ സദാ ജാഗരൂകന്‌ ആയിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഞങ്ങളുടെ മുന്‍നിരയില്‍ ഇരിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളുമായി ഒരു സൗഹൃദം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന്‍ എനിക്ക് വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ സാധിച്ചു
               
                                                               ആ കൂട്ടത്തില്‍ കാണാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയോട് എനിക്ക് അടക്കാനാവാത്ത പ്രണയം വളരെ പെട്ടന്നു തന്നെ മൊട്ടിട്ടു. ആ കൂട്ടത്തില്‍ കാണുവാന്‍ തരക്കേടില്ലാത്ത മറ്റു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എനിക്ക് സഹോദരിതുല്യരെ പോലെ ആയന്നു പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ  (അപ്പോഴും സഹോദരിമാരല്ല ). എന്റെ മനസ്സില്‍ തോന്നിയ പ്രണയം അധികം കിടന്നു വളിച്ചു പോകാതെ ചൂടോടു കൂടി തന്നെ ഞാന്‍ അവളെ അറിയിച്ചു.
"പ്രിയേ ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു ഇനിയുള്ള ജീവിതത്തിനെ ആനന്ദ സുരഭിലമാക്കാന്‍ നീ എനിക്ക് അനുകൂലമായ ഒരു മറുപടി തരില്ലേ?"

                                                   അവള്‍ പുച്ഛ ഭാവത്തോടു കൂടി എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ഇവന്‍ എവിടുന്നു വന്നെടാ എന്ന ആശ്ചര്യ ഭാവവും ഞാന്‍ അവളില്‍ കണ്ടു. ക്ലാസ്സു തുടങ്ങി പത്തു ദിവസം തികഞ്ഞില്ല അതിനു മുന്‍പ് പ്രണയാഭ്യര്ത്തനയുമായി ഒരു കോന്തന്‍.11112n 160 km വേഗതയില്‍ പന്തെറിഞ്ഞ അക്തറിനെ തേഡ്മാനിലെക്ക് സിക്സ് അടിക്കുന്ന സച്ചിന്റെ  ലാഘവത്തോടെ അവള്‍ പറഞ്ഞു
"എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമല്ല"
"അങ്ങനെ പറയരുത് ,എടി ജീവിതത്തില്‍ ഒരു നിര്‍ണായക തീരുമാനം എടുക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് നീ പലവട്ടം ചിന്തിക്കണം".
"എടാ ചാക്കോ പലവട്ടം ചിന്തിക്കാന്‍ ഒന്നും ഇല്ല ,ഞാന്‍ നല്ല കുടുംബത്തില്‍ പിറന്ന കുട്ടിയാ .... "
"എന്നാലും ഒന്ന് കൂടി ആലോചിച്ചിട്ട് മറുപടി പറഞ്ഞാല്‍ പോരെ?"
"അതല്ലടാ എനിക്ക് പത്താം ക്ലാസ്സില്‍ വച്ചേ വേറൊരു ലൈന്‍ ഉണ്ട് ,അവനാണ് എനിക്ക് എല്ലാം"
നല്ല കുടുംബത്തില്‍ പിറന്ന കുട്ടി ,പത്താം ക്ലാസ്സില്‍ ലൈന്‍ ഹും കൊള്ളാം ,അപ്പൊ അതാണല്ലേ നല്ല കുടുംബത്തില്‍ പിറക്കുന്നതിന്റെ ലക്ഷണം .
(ഈ കുടുംബത്തില്‍ പിറന്ന കുട്ടി പിന്നീടു എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരനെ പ്രണയിക്കുകയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം വേറൊരുത്തന്റെ ബൈക്കിന്റെ പിന്നില്‍ അവന്റെ കുട്ടിയായി ഇരിക്കുന്നത് കാണുവാനുള്ള ഭാഗ്യം ഈയുള്ളവനുണ്ടായി)
ഇവിടെയാണ് എന്നിലെ സ്പോര്‍ട്സ്മാന്‍ സ്പിരിറ്റ് ഉണര്‍ന്നത്
 ഞാന്‍ പറഞ്ഞു "ഇതെനിക്ക് അറിയമാരുന്നെടി നിന്നെക്കൊണ്ട് ഇത് പറയിക്കാന്‍ വേണ്ടിയല്ലേ ഞാന്‍ ഈ കളി മൊത്തം കളിച്ചത്"
സിക്സര്‌ അടിച്ചതിന്റെ പിറകെ നല്ലൊരു LBW അപ്പീല്‍ ,ഞാന്‍ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഹാവു അമ്പയര്‍ ഔട്ട്‌ വിളിച്ചു . അവള്‍ കയ്യോടു പിടിക്കപ്പെട്ട കള്ളനെ പോലെ എന്നെ നോക്കി
ഹാവു ഞാന്‍ രക്ഷപെട്ടു ,പിന്നെ ഞാന്‍ എങ്ങനെ ഈ കാര്യം മനസിലാക്കി എന്ന് പറഞ്ഞു കൊടുക്കാന്‍ ചില്ലറ കള്ളത്തരങ്ങള്‍ പറയേണ്ടി വന്നു എന്ന് മാത്രം

                ആദ്യ ശ്രമം പാഴായി പോയി എന്നാലും ഞാന്‍ തളര്‍ന്നില്ല . പലതവണ മുന്നറിയിപ്പ് കിട്ടിയിട്ടും പിന്നെയും ഹര്‍ഭജന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും അടി വാങ്ങാന്‍ പോയ ശ്രീശാന്തിനെ പോലെ ഞാന്‍ അടുത്ത ആളിനെ നോക്കി . അതെ മുന്‍നിര ബഞ്ചില്‍ അല്പം മുന്‍പ് സഹോദരിസ്ഥാനിയായി ഞാന്‍ കണ്ട മറ്റൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെ നോക്കി എന്റെ ഹൃദയം തുടിച്ചു . പക്ഷെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു കണ്ട്രോള്‍ അളിയാ കണ്ട്രോള്‍ ,നിന്റെ ഈ ആക്രാന്തം ആണ് കുറച്ചു മുന്‍പ് പണി പാളാന്‍ കാരണം
ഓകെ ഞാന്‍ മനസ്സ് പറയുന്നത് കേള്‍ക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു ആത്മസംയമനം .

           ആദ്യം അവളുമായി നല്ലൊരു ഊഷ്മള ബന്ധം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാന്‍ തന്നെ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു . അതുവഴി ഇവളും കുടുംബത്തില്‍ പിറന്ന പെണ്‍കുട്ടിയാണോ എന്നും മനസ്സിലാക്കാം . എന്നിട്ടു മതി പ്രണയ അഭ്യര്‍ത്ഥന
അങ്ങനെ ഞാന്‍ എന്റെ മിഷന്‍ ആരംഭിച്ചു അവളുമായി സൗഹൃദം ഉണ്ടാക്കി എടുത്തു . പതിയെ പതിയെ അവളുടെ ഒരു നല്ല കൂട്ടുകാരന്‍
ആയി മാറി . അതുവഴി അവള്‍ മറ്റേ കുട്ടിയുടെ കുടുംബത്തില്‍ പിറന്നതല്ല എന്നും മനസ്സിലാക്കി . ഇങ്ങനെ അവളെ നോക്കി
വെള്ളം ഇറക്കി നടന്ന എനിക്ക് അവളോട്‌ ശരിക്കും പ്രണയം മൊട്ടിട്ടൊ എന്നുപോലും തോന്നി പോയി . എന്നിട്ടും ഞാന്‍
അവളോട്‌ എന്റെ പ്രണയം അറിയിച്ചില്ല കാരണം ആദ്യത്തെ അനുഭവം ഉണ്ടാവാന്‍ പാടില്ലല്ലോ . എനിക്കവളോടുള്ള പ്രണയം
അവളൊഴികെ ക്ലാസ്സിലെ മറ്റെല്ലാവരും അറിഞ്ഞു .

                          കാത്തിരുന്നു കാത്തിരുന്നു രണ്ടു വര്ഷം കടന്നു പോയത് അറിഞ്ഞില്ല . എല്ലാത്തിനും സമയം കിട്ടി അടിയുണ്ടാക്കാന്‍ ,ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നും പുറത്താക്കാന്‍ ,സമരത്തിനു പോകാന്‍ ,ക്രിക്കറ്റു കളിക്കാന്‍ എല്ലാത്തിനും സമയം കിട്ടി എന്നാല്‍ എന്റെ പ്രണയം അവളോട്‌ പറയാന്‍ മാത്രം എനിക്ക് സമയം കിട്ടിയില്ല . നിലത്തു നിര്‍ത്തിയിട്ടു വേണ്ടേ അഭ്യാസം കാണിക്കാന്‍ എന്ന് പണ്ടാരാണ്ട് പറഞ്ഞത് പോലെ ആയി എന്റെ അവസ്ഥ .

                             അങ്ങനെ പുതിയ കോളേജ് പുതിയ ക്ലാസ് . എന്ജിനീയരിങ്ങിന്റെ ആദ്യ വര്ഷം തുടങ്ങി . അവള്‍ ദൂരെയെവിടെയോ മെഡിസിനു ചേരുകയും ചെയ്തു . അണ്ടി മറന്നു പോയ അണ്ണാനെ പോലെ ഞാനും പുതിയ വിഹാര കേന്ദ്രവുമായി അങ്ങനെ പോകുന്ന കാലം എന്റെ പഴയ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ കണ്ടു . മായ ആസ്ട്രേലിയാക്ക് പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് നിന്നെ അന്വേഷിച്ചിരുന്നു

ചങ്ങ് മനസ്സില്‍ പിന്നെയും ലഡ്ഡു പൊട്ടി ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു തുടങ്ങി ആസ്ട്രേലിയ എന്ന പച്ചത്തുരുത്ത് എന്റെ കണ്ണിനു മുന്പിലങ്ങനെ തെളിഞ്ഞു വന്നു . ആ ബീച്ചിന്റെ ഒരു മൂലക്കായിട്ട് ഒരു കുഞ്ഞു പൊട്ടുപോലെ അവളെയും കാണാം .

ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തരുന്ന കാശ് ആഹാരം കഴിക്കാതെ കൂട്ടിവച്ച് എവിടുന്നോ തപ്പിയെടുത്ത നമ്പരുമായി ഞാന്‍ അവളെ വിളിച്ചു . ഞാന്‍ ആണ് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴേ അവള്‍ പറഞ്ഞു "നിനക്കൊന്നും വേറെ പണിയൊന്നും ഇല്ലേ ഈ പാതിരാത്രിയാണോ വിളിക്കുന്നത് "കാറ്റു കുത്തിവിട്ട ബലൂണിനെ പോലെ ഞാന്‍ ശശിയായി ഇരുന്നു . പട്ടിണി കിടന്നു ഉണ്ടാക്കിയ കാശ് ഗോപി . ആ കാശുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്തോരും ഏത്തപ്പഴം വാങ്ങി പുഴുങ്ങി തിന്നാമാരുന്നു

    പിന്നെയും കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം അവള്‍ എന്നെ വിളിച്ചു . വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ എന്റെ പ്രണയവും അവളെ അറിയിച്ചു അവള്‍ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല മൂന്നാം അമ്പയറിന്റെ തീരുമാനത്തിനു കത്ത് നില്‍ക്കുന്ന കളിക്കാരനെ പോലെ ഞാന്‍ കത്ത് നിന്നു . ആ കാത്തിരിപ്പ് മൂന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ തുടര്‍ന്നു അവസാനം ഞാന്‍ സ്വയം വിരമിച്ചു . ആസ്ട്രേലിയന്‍ തീരം വിട്ടു

        ഈ കഴിഞ്ഞ വര്ഷം നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ കല്യാണം കഴിച്ചേക്കാം  എന്ന് തീരുമാനിച്ചു അപ്പോഴാണ് യാധിര്ശ്ചികമായി അവള്‍ നാട്ടില്‍ ഉണ്ടെന്നു അറിഞ്ഞത് . മനസ്സില്‍ പിന്നെയും ലഡ്ഡു പൊട്ടി . കുറേക്കാലം ആസ്ട്രേലിയ എന്നും പറഞ്ഞു കൊതിപ്പിച്ചതല്ലെ ഒന്നു വിളിച്ചേക്കാം എന്ന് കരുതി.

          അങ്ങനെ അവള്‍ക്ക് ഒരു ഷോക്ക് കൊടുക്കാം എന്ന തീരുമാനത്തോടെ വീണ്ടും അവളുടെ നമ്പര്‍ തപ്പിയെടുത്തു
"മായേ ഇത് ഞാനാ  ചാക്കോച്ചന്‍ ഒരു പ്രധാന കാര്യം പറയാനാ ഞാന്‍ നിന്നെ വിളിച്ചത് നീ കഴിഞ്ഞതെല്ലാം മറക്കണം ,ഞാന്‍ പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് കടക്കുവാന്‍ പോകുകയാണ് . ഈ വരുന്ന പത്താം തീയതി എന്റെ കല്യാണം ആണ് നീ വരണം "ആഹാ എന്തൊരാശ്വാസം എന്റെ പ്രണയം നിരസ്സിച്ച അവളോട്‌ പ്രതികാരം ചെയ്തപ്പോള്‍ എന്തൊരാശ്വാസം
അവളുടെ മറുപടി കേട്ടപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ഒന്നുകൂടി ആശ്വാസം ആയത് .
" എടാ ചാക്കോച്ചാ നീ ഇപ്പോഴും അതോര്‍ത്തുകൊണ്ടിരിക്കുവാണോഡാ ,നിന്നെ ഞാന്‍ എനിക്ക് പിറക്കാതെ പോയ അച്ഛനെ പോലെയാടാ കണ്ടത് , എന്തായാലും കഴിഞ്ഞതെല്ലാം കഴിഞ്ഞു ,നിന്റെ കല്യാണത്തിനു ഞാനും എന്റെ ഹബ്ബിയും തീര്‍ച്ചയായിട്ടും വരുമെടാ, ഓക്കെഡാ ,സീ യു ഡാ ,ടേക്ക് കെയര്‍ ഡാ "